Warning: Undefined property: stdClass::$url in /home/liwiapaw/domains/liwiapawlik.com/public_html/wp-content/plugins/przelewy24_woocommerce_3.3.6/zencard/ZenCardApi.php on line 91

Bardzo długo wydawało mi się, że mam przed sobą nieograniczoną ilość czasu. Czasu, który pozwoli mi na to, by zrobić wszystko, co chcę zrobić, by spotkać się z tymi, z którymi chcę się spotkać, by śmiać się do rozpuku, by wygłupić się niestosownie, by pojechać do Torunia, by powiedzieć kocham, tęsknię.

Tak mi się wydawało

A potem nie zdążyłam powiedzieć ostatniego kocham mojej babci, bo odeszła, a mnie się wydawało, że mam czas.
Ja miałam… Ona już nie.

Chciałam pojechać na koncert Wodeckiego z przyjaciółką i wydawało mi się, że przecież się nie spieszy, że zdążymy. Nie zdążyłyśmy. My miałyśmy czas…. On już nie.

Chciałam też porozmawiać z dawno nie widzianą znajomą i gdy zaczęłam poszukiwać z nią ponownego kontaktu okazało się, że jej już nie ma. Ja jeszcze mam czas… Ona już nie.

TERAZ

Staram się o tym pamiętać każdego dnia.
O tym, że życie toczy się TERAZ.
I jeśli jest coś ważnego, co chcę zrobić, jeśli jest coś, co chcę komuś powiedzieć, to nie mogę tego odwlekać.
Bo jutra może nie być. Dla mnie, dla niej, dla niego.

I nie miało to brzmieć smutno, choć zapewne pobudziło taką nutę. Miało mi przypomnieć o tym, co dla mnie ważne i bym realizacji tegoż nie odwlekała.

Może i Wam się ten wpis na coś przyda :-).
Serdeczności
L